زده شعله در چمن، در شب وطن، خون ارغوان‌ها
تو اي بانگ شورافکن، تا سحر بزن شعله تا کران‌ها
که در خون خستگان، دل‌شکستگان، آرميده توفان
به آيندگان نگر، در زمان نگر، بردميده توفان
قفس را بسوزان، رها کن پرندگان را، بشارت‌دهندگان را
که لبخند آزادي، خوشۀ شادي، با سحر برويد
سرود ستاره را موج چشمه با آهوان بگويد

ستاره ستيزد و شب گريزد و صبح روشن آيد
زند بال و پر ز نو، آن کبوتر و سوي ميهن آيد
گرفته تمام شب، شاخه‌اي به لب، سرخ و گرده‌افشان
پرد، گرده گسترد، دانه پرورد، سر زند بهاران
قفس را بسوزان، رها کن پرندگان را، بشارت دهندگان را
که لبخند آزادي، خوشۀ شادي، با سحر برويد
سرود ستاره را موج چشمه با آهوان بگويد*

بعد از مدتها چشم انتظاری بالاخره دیروز باران بارید. بارانی که مدتها بود هوس داشتم خیسم کند و خنکایی باشد بر التهاب زبانه کشیده ی این روزهایم، و جوانه هایی از شوق بر بیابان روحم بشکفد.

قرن ها می گذرند

قرن ما شاعر اگر داشت هوا بهتر بود.
قرن ما شاعر اگر داشت چه می دانستی
گل چه پر معنا بود،
جای قانون جهانی
عشق اگر حاكم بود،
همه شاعر بودند...

می‌پنداشتی آن‌جا

می نویسم، نه برای آنکه خوانده شوم.

نمردیم و شکست عشقی هم خوردیم

1- دلم وبلاگ نویسی می خواهد!
دلم از روزها پیش، وبلاگ نویسی می خواست. یک روز بدون هیچ تصمیمی وبلاگ نویس شدم و چند روز پیش، بدون هیچ تصمیمی، تصمیم گرفتم که ترک نوشتن کنم. گاهی از این بلاگ مادر مرده یادی می کردم، از پیوندهایش نیز!
با این صفحه غریبگی می کنم! باور دارم که همین مدت زمان کوتاه، بسیار تغییرم داده است. در هر حال... هنوز هیچ تصمیمی برای این صفحه ندارم. اما شاید ببندم.
2- احسان،کافه را بست! دلم نمی خواست دلیلش را از خلوتش بیرون بکشم. راستی احسان! کافه ی دیگری در راه هست؟!
3- با دیدن عنوان "تا آزادی پلی تکنیکی ها" حس بدی بهم دست می ده! شاید... باید... نمی دانم! با کلمه ها درگیرم...
4- حرف هایم یادم رفت.

دختر بودن یعنی فحش!

از سوگنامه نوشتن متنفرم! از گریستن برای مرگ کسی یا به سفر رفتن کسی... در سوگ رفتنت، نه به عزا می نشینم، نه می گریم، و نه سیاه می پوشم.
روزی که جلادان از عرش انسانیت، پله پله فرود آمدند تا بوم زمین خاکی مان را، به سیرابی خون سرخ انسان هایش، رنگ قرمز بیامیزند... روزی که خفاشان به پرواز در آمدند تا قلم به جای خط زدن مشق سیاه شب، در امضای حکم حبس و شکنجه و سنگسار شب های سیاهمان، و ترسیم چوبه ی دار صبح های بی طلوعمان، در دستشان بگردد... روزی که زمینیان همه صوفی شدند تا به معراج آسمانها برسند و چشمک ستاره ها را، در هفت آسمان شب، به دست خودشان کور کنند... تا گونه های اوین در التهاب قلب های اسیرش، به سرخی بدرخشد و ابو غریب، پزشک احمدی دموکراسی تبدار انسان گردد و گوانتانامو، به شکرانه الکتریسیته ساخت ادیسون، روح از کالبد متشنج انسان درکشد...
روزی که هابیل و قابیل، از مردانگی پدرم "آدم"، نامش را به ارث بردند و زنانشان، از زنانگی مادرم "حوا" هر چیزی را؛ به غیر از بار آرامش و تکاملی که برای آفرینش هدیه ی "عشق" به دوشش نهاده شده بود...
آن روز، من، در دنیایی – که هنوز نوبتم نشده بود تا در پاسخ به سؤالی که از "اختیارم" حکایت می کرد، نعمت "بودن" و به دوش کشیدن "بار امانت" عشق را هدیه بگیرم – با یک دستم آینه دار محفل زنانه فارغ شدن مادر آبستنم، در "تولد انسان" بودم و با دست دیگرم، مشعل دار محمل شام غریبان "عاشورای مردان انسانیت".
آن روز من به عزای خلقتم نشستم که در همه ی عمر، برای پنهان کردن تنبلی ام، صورت مسأله ی "چرا آفریده شدم؟" را پاک کردم و کوله بار سنگین راه حل های "چگونه باید زندگی کنم" را، از دوشم بر زمین نهادم و دست هایم را بالای چشم هایم سایه بان کردم، تا آن دور دورها را ببینم، و انتهای جاده راه زندگی ام را! و از خوشحالی دیدن آن "سراب"، بالا و پایین پریدم و با شادمانی فریاد زدم: " اورتگا! اورتگا!"... و از شوق، به جای این که پرواز کنم، آن چنان با پای برهنه بین صفا و مروه دویدم که هاجر و اسماعیل، در برابر همه ی کسانی که پل زیر پایم کردم تا در برداشتن گام های عجولم در مسیر "رسیدن" به آنجا، پایم در آتش بوسه های آب سراب خیالی ام غرق نشود، هیچ بودند!
هنوز هم این دویدن هایم تمام نشده و بی آنکه پس از برنیامدن از پس دو سؤال قبلی، بپرسم "به کجا باید برسم"؛ قاطعانه می گویم "به آنجا باید برسم!"... و چنان غرق این رسیدن شده ام و چنان از "راه" دور شده ام و چنان در "بیراهه" به دور خود می گردم، که هر روز مجبورم بلندتر فریاد زنم که "بیایید! هدف وسیله را توجیه می کند!" و فراموش کنید که "طی طریقت، خود، هدف است!".
همه ی پارچه های سیاه را به آنها می دهم! تا دور کبودی قلب هاشان، هزار دور بپیچند، مبادا طپشی از سر ترحم بر ما بنمایند؛ که سالهاست دار شدن دست طناب بر گلوهای مان، فرجام عشق بازی هامان شده است!... همه ی پارچه های سیاه را به آنها می دهم تا پرده ای به وسعت آسمان بدوزند و بر ستون های سنگی تشکیلات موازی شب، عَلَم کنند؛ که هر چه آسمان شب تارمان تیره تر می شود، زیباتر می درخشیم...
همه ی پارچه های سیاه را به آنها می دهم، تا از پی روزنی به سوی خورشید، در تکیه گاه ها و معابد سیاهپوش شان، سر بر خاک سرسپردگی نهند... تمام پارچه های سیاه را به آنها می دهم، تا بر پرده ی چشم ها و گوش هاشان بیاویزند؛ که نمی توان بر دستی که تلألؤ مهتاب و نوای بلبل آزارش می دهد، به هدیه آوردن خورشید بر تیره روز کوهستان سرد، چشم دوخت!
اشک هایم را بر دستانی می ریزم، که شرم غبار خالی بر پینه هایش، از پیکر آویزان کارگری از طناب دار، بر ننگ زمین می چکد... اشک هایم را به ویرانی هر چه دیوار سیاه و سفید "من" خواهم گماشت؛ که یک "ما"ی واحد، بدون ویرانی دو "من"، رخ نخواهد نمود.
اشک هایم را نثار شانه هایی می کنم که تا بار سنگین بر زمین ننهاد و کسی را یارای بلند کردنش نبود، دیگران ندانستند که آفرینشت را دلیلی بود: "آسمان بار امانت نتوانست کشید...!"
به رسم عاشقی، از نبودنت خواهم گفت، به یاد روزهای بودنت! تا ببیند که جهان، بی عاشقان، به ماتم بی آبرویی نشسته است...
تمام اشک هایم را نثار جاده ی سرخ پیموده ات می کنم؛ تا نو رهپویان راه عشق، عدالت و آزادی را بیاموزد، که عظمت این راه، بر سجاده ی محراب خونین افق، سر می نهد.
از اشک هایم، بر ردپایت قابی سپید خواهم ساخت، بر پهنه ی تاریکی، سیاهی بی کران... و دریایی، به پهنای وجودت، تا که خوش بخوابی؛ که دانستی: "آمدنت بهر چه بود!"